Starość dopada nas po wszystkich altach intensywnej aktywności. Na początku dorosłości zakładamy rodzinę, wiążemy się na trwałe z przyjaciółmi, dostajemy pierwszą pracę, wybieramy główną oś aktywności zawodowej na długie lata. Wtedy też kształtuje się styl życia oraz siec kontaktów społecznych. czyli wtedy decydujemy w jaki sposób spędzamy na przykład wolny czas i i jest to względnie stała tendencja. Później człowiek, po tym jak już ugruntuje sobie pozycję zawodową, zdobędzie uznanie społeczne i autorytet w rodzinie oraz w swojej pracy wchodzi w późną dorosłość. Przechodzi się na emeryturę i jest to bardzo ciężki moment, bo nagle musimy całkowicie przeorganizować własny styl życia. Całkowite wykluczenie z pracy zawodowej na okres starości jest niedobre. Powinno się starać o to, żeby starsi ludzie dalej pracowali w swoich miejscach pracy aż nawet do śmierci, na przykład jako eksperci, jako ludzie od czasu do czasu wpadający do pracy po to, żeby udzielić rad, podzielić się swoim doświadczeniem.